Wat is het allerbeste strandje

Praatje, plaatje, daadje.

Een maand geleden zat ik lekker te werken in ons kantoor in de marina. Ja, we hebben (of hadden pre-lockdown) een heus kantoor tot onze beschikking waar we elke dag heel burgerlijk met ons lunchtrommeltje heen wandelen. We delen de ruimte met willekeurige andere zeilers die behoefte hebben aan internet, televisie, een rustige werkplek of een plek om hun kids te dumpen (die laatste vormt een slechte combi inderdaad). Het is ook eigenlijk geen kantoor, maar een ‘visitors lounge’, maar het functioneert bovengemiddeld goed als werkruimte, behalve op de momenten dus dat er een klasje kleuters rondbanjert.

Anyhoe, ik zat dus lekker te werken, terwijl drie gezinnen hun reisplannen aan het uitstippelen waren. Een jaar lang ‘de eilanden’ (zo noemen de Kiwi’s Fiji, Tonga en NewCal) was het plan en ze zouden die week vertrekken. Zenuwachtig maakten ze zich druk over het weer, hun veiligheidsuitrusting, hun zeilvaardigheden, de voorraden water, diesel en eten, de lespakketten voor de kinderen, de zeilen, de autopilot, de zonnepanelen, de accu’s, de medicijnen, de routes en navigatieapparatuur. Blij dat ik me met andere dingen bezig kon houden sloeg ik het tafereel vanuit mijn ooghoeken rustig gade.

Na een tijdje realiseerde ik me, dat ik de stress en de onzekerheid die zo normaal is als zeiler voor het eerst letterlijk vanaf een afstandje, maar ook figuurlijk met afstand kon bekijken. Met ons driejarig-zeiljubileum net achter de rug, voelde ik me tussen dit groepje zeilers voor het eerst een beetje de ervaren rot. Toen er vragen van de zenuwachtige zeilers mijn kant op kwamen, zocht ik tevergeefs naar goede antwoorden. Ik vond het moeilijk om de juiste woorden te vinden zonder die irritante betweter te zijn, zonder zogenaamd goedbedoelde geruststellende dooddoeners de wereld in te slingeren, om niet het hooghartige been-there-done-that-type te zijn. Want alles is zó subjectief, relatief en persoonlijk…

Inmiddels weet ik dat de grootste uitdaging voor óns niet te maken heeft met het weer, veiligheidsuitrusting, zeilvaardigheden, de voorraden water, diesel en eten, de zeilen, de autopilot, de zonnepanelen, de accu’s, de medicijnen, de routes of de navigatieapparatuur. Ook al zorgden die soms voor hoofdbrekens. En met het zeilen kwam het bij ons ook vrij snel goed, hoewel het echt volledig ontspannen gevoel op een ruige zee pas na een iets langer tijdje kwam (lees: na drie jaar, op de 19-daagse oversteek van Huahine naar Nieuw-Zeeland).

Dat we het zeilen en alles wat daarbij komt kijken (en mis kan gaan) nu anders ervaren, ondergaan en aanpakken dan drie jaar geleden, dat is waar, maar of anders ook beter is? En ik weet niet of het gevoel van ontspanning tijdens de laatste oversteek te maken heeft met ervaring in tijd, het aantal mijlen, het aantal keer in spannende condities, het aantal keer dat alles makkelijk ging, het aantal keer dat alles moeilijk leek te gaan, met gewenning, of met toeval. Dus of onze ervaringen daarmee waardevol voor anderen zijn geworden? Voor onszelf was het vooral waardevol om het zelf uit te vinden, op onze manier. Dus ja, wat zeg je dan, als mensen vragen hoe het is, en of ik tips heb? Iets van bovenstaande dus: subjectiviteit. En dat je vooral niet te veel moet varen op andermans ervaringen, tips en adviezen 🙂

Wat jullie aan dit verhaal hebben? Niks. Maar daar ben ik ook niet voor. Wat misschien wel leutig is, is dat de vragen van het groepje zeilers er ook voor zorgde dat we voor onszelf ook wel eens duidelijkheid wilde hebben over wat wij nou eigenlijk gepresteerd en ervaren hebben de afgelopen drie jaar. Dus, speciaal voor de nerds onder ons (hoi!), zijn we wat cijfers onder elkaar gaan zetten. Best aardig, om dat eens op een rijtje te zien. Verrassend. En teleurstellend ook op sommige punten. Het zijn keiharde, niet te betwisten cijfers uiteraard. Bedoeld om jullie uiterst objectieve input te geven op basis waarvan jullie je beeld van ons zeilend bestaan verder kunnen vormen. Ik ben heel erg benieuwd of jullie vinden dat er enige aanleiding tot a)vreugde, b)verwarring, c)verwondering, d)anders is geweest. En OK ik heb niet alleen droge data opgesomd, dus ik beïnvloed jullie ‘oeh’- en ‘aah’-uitroepen daarmee misschien een beetje :), maar ja, als je wil weten hoe het zeilende bestaan echt is, moet je vooral dus niet op ons varen en lekker zelf de trossen losgooien.

.

  • Aantal nautische mijlen afgelegd: 21.336 NM (=39.514 kilometer), op 560 kilometer na de omtrek van de aarde.
  • Aantal keer de evenaar overgestoken: 1, tijdens de oversteek van Panama naar Gambier.
  • Aantal oceanen bevaren: 2, de Atlantische Oceaan en de Stille Oceaan.
  • Aantal zeeën bevaren: 2, de Noordzee en de Caribische zee.
  • Aantal dagen onderweg: 1.149 dagen (op 27 aug)
  • Aantal nachten dat we niet samen in één bed sliepen wegens een oversteek, danwel te klein, te warm, te hobbelig: 164 keer.
  • Aantal nachten dat we wél samen in een bed sliepen en we dat niet te klein of te warm vonden: 321 keer.
  • Aantal zonsondergangen en zonsopkomsten zeilend op zee: 115, opvallend weinig eigenlijk.
  • Langste oversteek: 35 dagen, 4.200NM (=7.778km), van Panama naar Gambier
  • Langste aaneensluitend verblijf op d’n Tiago: 49 dagen. Namelijk 35 dagen op zee van Panama naar Gambier + 14 dagen quarantaine op Gambier.
  • Aantal m2 in de boot waar Laurens rechtop kan staan: bijna 1.
  • Grootste etmaalafstand zeilend: 175NM (=324 km), op de oversteek van Kaapverdië naar Suriname, voortsleurend op de gennaker.
  • Kleinste etmaalafstand zeilend: 65nm, op de oversteek van Panama naar Gambier, voortsukkelend op de gennaker.
  • Gemiddelde afgelegde afstand per dag in drie jaar tijd: 18,5 NM. Schiet lekker op zo 🙂
  • Hoogste bootsnelheid, ontspannen en gecontroleerd: 8,9 knopen (een knoop is een mijl per uur), harde wind, gereefde zeilen, onderweg naar Cuba.
  • Hoogste bootsnelheid, in lichte paniek: 10,5 knoop, verrast door een bui met vol tuig in Frans-Polynesië.
  • Aantal keer dat we niet gingen zwemmen wegens haaien: iedere avond in Frans-Polynesië.
  • Aantal keer dat we wel gingen zwemmen ondanks haaien: iedere dag in Frans-Polynesië.
  • Aantal aanvaringen op open zee: 2: 1x slapende walvis onderweg naar Kaapverdië, 1x UFO (unidentified floating object) paar dagen na vertrek uit Panama.
  • Diepste water waarin we gezeild hebben: 10.703 meter, over de Tonga Trench in de Stille Oceaan.
  • Diepste water waarin we een rondje rond de boot gezwommen hebben: 4.112 meter, tijdens de overtocht naar Nieuw-Zeeland. Vissenangst speelt dan wel op.
  • Hoogste golven waar Tiago’ke tegen op moest klimmen/ onder zich door heeft laten glijden: 6 meter (19 voet 8 inch voor wie dit in zwart wit leest), tijdens de Atlantische oversteek en tijdens de overtocht naar Nieuw-Zeeland.
  • Hardste constante wind, zeilend: 35 knopen (8 beaufort, stormachtige wind), 72 uur onderweg naar Cuba, 48 uur onderweg naar Panama en 36 uur onderweg naar Nieuw-Zeeland.
  • Hardste windvlaag, zeilend: 45 knopen (9 beaufort, storm), onderweg naar Cuba, Panama, Frans-Polynesië en Nieuw-Zeeland.
  • Hardste constante wind, voor anker: 45 knopen, in de Gambier.
  • Hardste windvlaag, voor anker: 63 knopen (11 beaufort, zeer zware storm), in de Gambier.
  • Aantal keer zeeziek: Laurens: 2 (9 braakjes), Golf van Biskaje en tussen de Canarische Eilanden. Kitty: 1 (1 braakje) onderweg naar Panama. De gele brokkeltjestrui is dus voor Laurens.
  • Aantal landen waar we het anker hebben uitgegooid: 21.
  • Aantal meter ankerketting wat Laurens met de hand heeft opgedraaid: 6.214.
  • Hoeveelheid respect dat Laurens daardoor gekweekt heeft bij medezeilers: oneindig.
  • Aantal extra spierballen dat Laurens daardoor gekweekt heeft bij zichzelf: bijna 1.

.
.
Omdat we nu toch zo lekker aan het terugblikken zijn, een bonusnummer! Met onderstaand een (nogal uitgebreide) fotoreeks van het jaar in Frans-Polynesië. Even wat achterstallig ogen uitsteken inhalen :). Nu ook jullie weer hebben kunnen genieten van mooi weer, terrasjes en stranddagen kunnen jullie dat wel aan lijkt me… Je kunt gewoon lekker plaatjes kijken, maar bij elk plaatje hoort ook een praatje, dus klik ook even op de foto’s voor het bijbehorende verhaal.

.
.

5 comments

  • Dorine

    Ondanks een heerlijke zeilreis rondom de Griekse eilanden hebben jullie toch echt mijn ogen uitgestoken 😂 Prachtige foto’s! Vet jaloers ennne 63 knopen wooooow.

  • Trinet

    Pràchtig!
    Verschrikkelijk prachtig!
    De foto’s zijn méér dan prachtig!
    Wat hebben jullie toch een pràchtige reis!
    Zó dicht op de natuur, zó gemoedelijk met de bevolking, zó genietend van wat deze eilanden jullie te bieden hadden.
    En zó inventief in álles wat jullie meemaken en doen (visje vangen, diepvriesje regelen.. scootertje huren.. en nog véél meer!).
    En zó bedreven in het zeilen over oceanen, door atollen en passen.
    Ik ben apetrots op jullie!
    Het ‘opsommende’ verhaal heb ik verslonden. Hoe informatief en hoe leuk!
    Ga zo door!
    Heel veel liefs en dikke knuffels!

  • Ineke

    Het is net of je een boek leest met de bijpassende plaatjes
    Prachtig
    Ik vrees dat jullie nooit meer in Nederland kunnen wennen ( als jullie dat al van plan waren)
    Ben blij en dankbaar dat ik al de avonturen zo mag mee beleven.

  • luuk

    Foto’s zeggen meer dan duizend woorden maar jullie schrijven ook heerlijke verhalen.
    Maar bespeur nu toch geen verzadiging? Gewoon doorgaan zo en wat jullie allemaal meemaken en zien kan nooit meer afgenomen worden. Super ervaringen in het leven.
    Stay exploring

  • Robin

    Wat een indrukwekkende set ervaringen moeten dat zijn geweest als ik die foto’s zo zie…! En de weetjes geven ook een verhelderend inkijkje in jullie bootleven…! Blijven genieten…!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.